Yorkshire Terrier – mały pies o wielkim sercu

Magdalena Cywicka, właścicielką hodowli psów Yorkshire Terrier Piccolo Cane York (FCI)

Od kiedy prowadzi Pani hodowlę psów rasy Yorkshire Terrier? Jak rozpoczęła się Wasza wspólna przygoda?

Hodowlę psów rasy Yorkshire Terrier rozpoczęłam w 2004 roku. Wtedy został zakupiony nasz pierwszy york. Można więc powiedzieć, że minęło już sporo czasu. Pierwsze szczenięta w mojej hodowli pojawiły się w 2005 roku. Tak naprawdę dopiero od tego momentu liczę czas działania hodowli. Pierwszy york – Bemol, nie został kupiony ze względu na chęć założenia hodowli. To miał być taki nasz domowy psiak. Moje dzieci już wtedy podrosły na tyle, że nie bardzo chciały chodzić ze mną na spacery. Miały już swoje koleżanki, swoje sprawy. Dlatego postanowiłam kupić psa pośrednio jako towarzysza w spacerach. Okazało się, że był to bardzo piękny pies, z hodowli Związku Kynologicznego w Polsce. Zaczęliśmy go wystawiać na wystawach, a on już na pierwszej wystawie dostał ocenę doskonałą i srebrny medal. Na kolejnych wystawach również zdobywał oceny doskonałe i medale, a następnie został reproduktorem i ojcem wielu pięknych szczeniąt w mojej hodowli. Tak mocno mnie to zainteresowało i wciągnęło, że interesuję się yorkami aż do dzisiaj. Więc tak to się zaczęło – od naszego słynnego Bemola.

Proszę opowiedzieć nam o tej rasie. Jakie są yorki?

Ja zawsze mówię, że yorki to są takie małe chuligany. Bo to są psy, które chociaż mają śliczną fryzurę, pięknie wyglądają, mają kokardki i tak dalej, przejawiają naturę prawdziwego terriera. Są zadziorne, wszędzie ich pełno, potrafią być uszczypliwe, ciekawskie. Dość mocno psocą. Szukają tylko sposobności, żeby pogonić kota albo upolować jakiegoś ptaszka, wykopać dołek w ogródku. Taka już ich natura (śmiech).

Co wyróżnia yorki na tle innych ras?

Yorkshire Terrier to wyjątkowa rasa – mały pies o wielkim sercu. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech yorka jest jego jedwabisty włos. Często mówi się, że nie uczula –

i rzeczywiście, w wielu przypadkach osoby z alergiami dobrze tolerują tę rasę. Trzeba jednak pamiętać, że uczulenie może dotyczyć nie tylko włosa, ale również naskórka psa czy jego śliny. Dlatego mimo wszystko reakcje alergiczne są możliwe, choć zdecydowanie rzadziej niż w przypadku innych ras. Włos yorka to kolejna ciekawostka – rośnie nieprzerwanie, podobnie jak ludzki i nie wypada sezonowo. Co więcej, york nie posiada podszerstka, który u większości psów linieje wiosną i jesienią, zostawiając sierść w całym domu. To duża zaleta, zwłaszcza dla osób ceniących czystość i porządek. W okresie zimowym yorkshire teriery, ze względu na brak podszerstka, szybko marzną, dlatego wymagają odpowiedniego ubranka dostosowanego do pogody – może to być bluza, sweterek lub ciepła kurteczka.

Dzięki niewielkiej wadze (zwykle 2–3 kg), yorka można zabrać praktycznie wszędzie. Świetnie nadaje się do noszenia w specjalnych torbach czy transporterkach, a nawet do przewożenia w wózkach dla psów. Wiele restauracji, sklepów oraz ośrodków wypoczynkowych akceptuje obecność małego yorka, który zazwyczaj nie sprawia problemów i doskonale odnajduje się w nowych miejscach. Choć często uważa się je za szczekliwe, dobrze wychowany york nie jest hałaśliwy. To żywiołowe, radosne psy, które uwielbiają spacery i bieganie – choć ze względu na swój rozmiar nie powinny być zbyt forsowane. Dzięki kompaktowym gabarytom świetnie odnajdują się zarówno w dużych domach, jak i w małych mieszkaniach. Nie mają dużych wymagań żywieniowych, więc koszt ich utrzymania jest stosunkowo niski.

Czyli można powiedzieć, że dla alergika jest to jedna z proponowanych ras, tak?

Tak, Yorkshire terier często polecany jest jako rasa odpowiednia dla osób z alergiami, ponieważ jego sierść bardziej przypomina ludzkie włosy i nie ma podszerstka, co może ograniczać reakcje alergiczne. Choć w przypadku mojej córki niestety okazało się, że ma uczulenie na wszystkie psy, u innych osób bywało inaczej. Zdarzało się, że ktoś kupował ode mnie szczeniaka z zastrzeżeniem, że jeśli pojawią się objawy alergii, piesek zostanie zwrócony. Do tej pory jednak nikt nie musiał z tego skorzystać, co może świadczyć o tym, że yorki rzeczywiście spełniają oczekiwania wielu alergików.

Co należy wziąć pod uwagę, gdy chcemy zdecydować się na psa tej rasy?

Pierwsza ważna zasada – yorki nie lubią być długo same w domu.  Jest im wtedy bardzo smutno, do tego stopnia, że mogą popaść w depresję. Lubią towarzystwo, ruch, zaangażowanie, zabawę. Najlepiej, żeby przez cały czas się coś działo. Samotne przebywanie w domu nie jest dla yorków. Bardzo dobrze czują się w towarzystwie innych yorków, dlatego często się zdarza, że w domach jest kilka osobników tej rasy. Dodatkowo warto pamiętać, że york może być dość wymagającym pupilem w domu, w którym są małe dzieci. Psy tej rasy są bardzo delikatne, a maluchy – choć często pełne dobrej woli – nie mają jeszcze odpowiedniego wyczucia i mogą nieumyślnie zrobić pieskowi krzywdę. Szczególnie niebezpieczne są sytuacje, gdy york upada na podłogę z rąk dziecka lub spada z kanapy czy wersalki. Niestety, u tej rasy dość często dochodzi do złamań łapek lub innych kości. Dlatego przed przyjęciem yorka do domu, w którym są małe dzieci, warto dobrze przemyśleć kwestie jego bezpieczeństwa i ewentualnie wstrzymać się z decyzją do czasu, aż dziecko będzie starsze i bardziej świadome.

Czy szczeniaka tej rasy łatwo jest wychować? Jakie działania są ważne w tym procesie?

Łatwo, to są bardzo mądre, inteligentne, ale i uparte pieski. One bardzo szybko uczą się poprzez zabawę. Uwielbiają zabawki, piszczące piłeczki – to jest ich żywioł. Jest to dla nich jak zdobycie jakiegoś trofeum. W procesie socjalizacji i nauki ważne są spacery i oczywiście dyscyplina oraz konsekwencja. Jakiekolwiek odstępstwo od tej reguły kończy się tym, że to york zaczyna rządzić w domu.

Proszę opowiedzieć o pielęgnacji piesków tej rasy. Yorki wyglądają pięknie, ale mam wrażenie, że pielęgnacja ich włosów jest dość trudna.

Zacznę od tego, że są dwa typy pielęgnacji yorków – wystawowa i niewystawowa.

Jeśli chcemy, aby york brał udział w wystawach, jego wygląd musi spełniać określone standardy – przede wszystkim powinien mieć zapuszczoną sierść aż do ziemi. W takiej sytuacji pielęgnacja wygląda zupełnie inaczej niż u typowo domowego pupila i wymaga ogromnej systematyczności oraz zaangażowania od właściciela. Przygotowania do wystaw należy rozpocząć już od okresu szczenięcego – włos zapuszcza się od urodzenia. Gdy osiągnie odpowiednią długość, wiąże się go w tzw. papiloty, które chronią sierść przed uszkodzeniem. Konieczne jest stosowanie wysokiej jakości profesjonalnych kosmetyków – szamponów, odżywek, olejków pielęgnacyjnych – które pomagają utrzymać włos w doskonałej kondycji. Papiloty york nosi praktycznie cały czas. Włosy należy rozczesywać co drugi dzień, a często nawet codziennie. Wskazane jest również zakładanie specjalnego ubranka ochronnego, które zabezpiecza sierść przed splątaniem i zabrudzeniem. Kąpiele są nieodzownym elementem pielęgnacji – wykonuje się je co tydzień, maksymalnie co dwa tygodnie. Włos yorka rośnie średnio około 1 cm miesięcznie, dlatego osiągnięcie długości sięgającej ziemi zajmuje zwykle od roku do dwóch lat. To długotrwały proces, ale przy odpowiedniej pielęgnacji efekt końcowy potrafi być naprawdę zjawiskowy. Dla tych, którzy marzą o sukcesach wystawowych i wysokich ocenach, piękna, długa szata yorka to absolutna podstawa.

W warunkach domowych pielęgnacja yorka jest zdecydowanie prostsza niż w przypadku psów przygotowywanych do wystaw. Oczywiście należy dbać o higienę i czystość pupila, ale codzienna pielęgnacja jest dużo mniej wymagająca. Włosy można regularnie skracać – zarówno u profesjonalnego groomera, jak i samodzielnie, np. przycinając je delikatnie wokół łapek czy pyszczka. Obecnie dostęp do salonów groomerskich jest szeroki, a fryzjerzy dla psów często oferują wiele ciekawych i praktycznych fryzurek dla yorków. Dzięki temu każdy właściciel może znaleźć styl dostosowany zarówno do wyglądu psa, jak i własnych preferencji.

Czyli miałam dobre przeczucie, że to dość skomplikowana procedura.

W przypadku yorków największym wyzwaniem jest przyzwyczajenie psa do tak zaawansowanej pielęgnacji. Na początku może to być trudne, ale z czasem większość piesków przywyka do codziennych zabiegów. Co więcej – wiele yorków zaczyna wręcz lubić czesanie, noszenie papilotów i całą tę uwagę wokół siebie. To rasa, która zdecydowanie lubi być w centrum zainteresowania, cieszy się z pochwał i z dumą prezentuje swoje piękno. Choć pielęgnacja wystawowa to dużo pracy, dla profesjonalnego hodowcy staje się ona codzienną rutyną. To właśnie dzięki temu pieski prezentują się na wystawach tak zjawiskowo – zadbane, lśniące i naprawdę piękne.

Jak na ogół przebiegają kontakty psiaków rasy york z dziećmi?

Relacje yorków z dziećmi są na ogół bardzo dobre. Psy, które mam (i miałam) u siebie, uwielbiały moje dzieci, a obecnie bardzo lubią moje wnuki. Jedna z moich suczek – Emanuel szczególnie upodobała sobie mojego wnuka Kacpra, a druga – Tiffany – jest wyjątkowo związana z wnuczką Natalką. Gdy tylko usłyszą, że dzieci przyjechały, wpadają w prawdziwy zachwyt i trudno je uspokoić – tak bardzo się cieszą. Muszę jednak przyznać, że psy z pewnym dystansem podchodzą do mojej najmłodszej wnuczki, Lenki. Jest trochę młodsza od pozostałych dzieci i być może to właśnie dlatego jeszcze nie nawiązały z nią tak bliskiej więzi. Warto też wspomnieć o jednej charakterystycznej cesze yorków – mają one tendencję do wybierania sobie jednej, konkretnej osoby, z którą tworzą wyjątkowo silną więź. To właśnie tej osobie okazują najwięcej uczuć i przywiązania.

Czy są jakieś schorzenia lub choroby charakterystyczne dla tej rasy?

Yorkshire Terrier to rasa długowieczna. Przy odpowiedniej opiece potrafi cieszyć się zdrowiem przez wiele lat. Mój osobisty rekord to 18-letni york, ale zdarzają się nawet 20-letnie osobniki! Kluczem do tak długiego życia jest dobre pochodzenie – psy z odpowiedzialnych hodowli mają większe szanse na zdrowe i długie życie. Równie ważne są regularne badania profilaktyczne, szczepienia, właściwe żywienie oraz codzienna troska. Dbanie o yorka z uwagą i konsekwencją to najpewniejsza droga do jego długowieczności i dobrej kondycji w starszym wieku. Na pewno ważnym problemem, o którym warto mówić otwarcie, jest zjawisko karłowatości u yorków. Trzeba wyraźnie zaznaczyć, że nie istnieje coś takiego jak „york miniaturka” – nie ma odrębnej rasy czy linii hodowlanej pod taką nazwą. Psy określane w ten sposób to po prostu yorki z cechami karłowatości, wynikającymi z uwarunkowań genetycznych. Niestety, takie zaburzenie wiąże się z wieloma problemami zdrowotnymi. Psy z karłowatością są zazwyczaj słabsze, bardziej podatne na choroby i często wymagają szczególnej opieki. Dlatego warto być świadomym, że dążenie do coraz mniejszych rozmiarów nie idzie w parze z dobrem zwierzęcia.

Coraz częściej można zauważyć tendencję do uzyskiwania u yorków tzw. „laleczkowatej buzi”, czyli bardzo krótkiej kufy. Choć może to wydawać się atrakcyjne wizualnie, warto mieć świadomość, że zbyt krótka kufa może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Przede wszystkim utrudnia prawidłowy przepływ powietrza, co skutkuje trudnościami w oddychaniu. Latem takie psy szybciej się przegrzewają, a zimą narażone są na problemy z gardłem z powodu wdychania zimnego powietrza. W pierwszych wzorcach rasy wyraźnie wskazywano, że kufa powinna stanowić około jednej trzeciej długości całej czaszki. Dzisiejsza tendencja do jej skracania odbiega od tego ideału – i zdecydowanie nie powinno się jej promować.

Warto też wiedzieć, że u yorków stosunkowo często występują zwichnięcia rzepki. To bolesna dolegliwość, która w wielu przypadkach wymaga interwencji chirurgicznej. Większość z tych schorzeń ma podłoże genetyczne. Dlatego tak ważne jest, by hodowca wykonywał odpowiednie badania w swojej hodowli i dbał o to, żeby nie powielać wad dziedzicznych. Podczas zakupu szczeniaka warto o te kwestie zapytać i upewnić się, że rodzice psa byli przebadani – to klucz do zdrowia i dobrej kondycji przyszłego pupila.

Czy może się Pani podzielić ciekawostkami dotyczącymi rasy? Może pamięta Pani jakąś zabawną sytuację z Waszej wspólnej historii.

Mogę opowiedzieć kilka historii o naszym pierwszym yorku – Bemolu. Był niezwykle zabawnym i pomysłowym psiakiem. Wnosił do naszego życia mnóstwo radości i uśmiechu. Uwielbiał wszelkie szaleństwa z moimi córkami – jeździł z nimi na sankach, a nawet w wózku dla lalek, niczym najukochańszy pluszak. Jego prawdziwą pasją było jednak… kopanie dołków. Wystarczyło, że usłyszał hasło: „kopiemy!” i natychmiast wpadał w swój żywioł. Tracił kontakt z rzeczywistością – kopał z zapałem godnym najlepszego ogrodnika, całkowicie pochłonięty swoją misją. Oderwać go od tej pracy graniczyło z cudem. Lubił też kąpiele, choć nie zawsze w najbardziej odpowiednich momentach. Pamiętam jeden styczniowy spacer, gdy bez chwili wahania wskoczył do lodowatego jeziora. Zrobił to tak szybko, że nie zdążyłam zareagować. W efekcie musieliśmy natychmiast wracać do domu. Jechał opatulony w moją puchową kurtkę, którą oddałam bez wahania. Przytulałam go do siebie, ogrzewając własnym ciałem, żeby nie zmarzł. Z czasem bardzo zaprzyjaźnił się z mężem mojej córki – Rafałem. Kiedy tylko Rafał pojawiał się w drzwiach, Bemol natychmiast łapał za smycz i z całym entuzjazmem prosił, by zabrać go na spacer. W ich towarzystwie był szczęśliwy i pełen energii. Bemol był psem o wielkim sercu, pełnym radości życia. Każdy dzień z nim był inny – pełen niespodzianek, śmiechu i bezwarunkowej miłości.

Bardzo dziękuję za rozmowę!
Rozmawiała: Martyna Major