Kot

Istnieje mit, który mimo upływu lat i rosnącej świadomości pośród miłośników kotów trzyma się mocno. Jest to mit kota samotnika, indywidualisty, stworzenia, które „poradzi sobie samo”. Nie trzeba z nim wychodzić, nie trzeba go uczyć, nie trzeba organizować mu dnia. Wystarczy miska, kuweta i kawałek parapetu. Ten obraz zdaje się być w porządku dla nas. Z rzeczywistością ma niewiele wspólnego.

Koty rzadko „robią coś bez powodu”. Jeśli coś z ich zachowania nas niepokoi, to zwykle oznacza, że w ich świecie wydarza się coś ważnego. Rolą behawiorysty jest tę tajemnicę odkryć.

Kiedy jesień jest coraz bliżej, przygotowujemy się na spokojne siedzenie pod kocem z herbatą i oglądanie ulubionych seriali. Ta wizja oddechu po letnich szaleństwach szybko jednak pryska, gdy mamy pod dachem kota pełnego energii, którego jest wszędzie pełno i ciągle ma ochotę na zabawę. Nadpobudliwość u kota to częsty powód frustracji opiekunów. Zanim jednak nazwiemy swojego mruczka „diabłem w kocim ciele”, warto spróbować zrozumieć, jakie są źródła danego zachowania i jak mądrze pokierować swoim zwierzęciem.

W sezonie letnim ludzie oddają się beztrosce: grillują w ogrodzie, zapraszają sąsiadów i przyjaciół na imprezy, a dzieci bawią się do późna. Dla nas są to chwile pełne radości, jednak dla kotów nierzadko bywają źródłem niepokoju, a nawet stresu. Koty są wyjątkowo wrażliwe na wszelkiego rodzaju zgiełk. Instynkt każe im kontrolować środowisko, a nagłe zmiany – hałas, obecność obcych czy choćby upały – w jakimś stopniu zawsze będą burzyć ich poczucie bezpieczeństwa. Zgłaszający się do mnie opiekunowie kotów często zauważają, że w okresie letnim ich pupile stają się bardziej wycofane, apatyczne, chowające się. Bywa, że przejawiają również zachowania agresywne. W tym artykule postaram się pomóc zrozumieć potrzeby kota w okresie wakacyjnym, a także podpowiedzieć, jak stworzyć warunki, które ochronią zarówno jego psychikę, jak i zdrowie fizyczne.