Majestatyczna sylwetka, gęsta, wodoodporna szata i spojrzenie przywodzące na myśl dzikiego rysia – kot norweski leśny zachwyca wyjątkową urodą. Jednak jego prawdziwy urok odkrywamy dopiero bliżej: to inteligentny, aktywny i niezwykle społeczny kot, który silnie przywiązuje się do człowieka. Poznajmy bliżej tę niezwykłą rasę wywodzącą się z chłodnych zakątków Skandynawii dzięki rozmowie z właścicielką hodowli Bukowa Dolina – Joanną Krenz-Kurowską.
Rozmowa z Panią Joanną Krenz-Kurowską – właścicielką hodowli kotów norweskich leśnych Bukowa Dolina*PL bukowadolina.cat
www.instagram.com/bukowadolinapl
www.facebook.com/BukowaDolinaPL
Co sprawiło, że zdecydowała się Pani na hodowlę kotów rasy norweski leśny i co najbardziej urzeka Panią w tych zwierzętach?
Mówiąc jednym zdaniem: „miłość od pierwszego wejrzenia”, a bardziej szczegółowo to szukałam wśród ras naturalnych łączących cechy: przyjacielski, inteligentny, aktywny i dobrze czujący się w trudnych warunkach pogodowych, gdyż mieszkamy w górskiej wiosce w Karkonoszach. Bardzo podobało mi się jego pochodzenie, ponieważ kot norweski leśny jako rasa rozwijał się przez wiele lat w skandynawskim klimacie i jest w ścisłej czołówce ras naturalnych, czyli powstałych w wyniku naturalnej ewolucji lokalnej populacji. Urzekł mnie też dziki wygląd tego kota, ekspresja podobna do rysia, gęsta, wodoodporna sierść z kryzą, tufami na końcach uszu, futrzanymi portkami i łapami śnieżnymi, a także silna budowa, mocny kościec.
Foto. archiwum prywatne
W jaki sposób opisałaby Pani charakter kotów norweskich leśnych osobom, które nigdy wcześniej nie miały kontaktu z tą rasą?
Społeczny charakter połączony ze zdumiewającą sprawnością fizyczną. Koty te łączą w sobie dzikość natury z silną potrzebą kontaktu z człowiekiem i innymi zwierzętami. Wspinają się, są bardzo skoczne, szybko biegają, z łatwością uczą się nowych rzeczy. Szybko przyzwyczajane – jeszcze w hodowli, świetnie chodzą w szelkach i na smyczy. Mogą być kotami żyjącymi wyłącznie w domu (jednak zalecane jest wtedy wychodzenie z nimi do parku, lasu czy na łąkę, oczywiście w zestawie spacerowym). Są też rasą, wśród której znajdziemy kocich podróżników. Sporo rodzin z kociętami z naszej hodowli jeździ na urlop, nawet w bardzo odległe miejsca. Jeśli jednak chcemy, by kot norweski towarzyszył nam w zwiedzaniu świata, ważny jest odpowiedni wybór, gdyż nawet kocięta z jednego miotu mają różne charaktery i predyspozycje. Doświadczony hodowca, przebywający z nimi wiele godzin dziennie, potrafi to szybko zauważyć. Norwegi często też nazywane są kocią rasą o psim charakterze, gdyż tworzą silną więź z opiekunem, nie tylko z miejscem. Są towarzyskie, mają ogromną łatwość rozwijania umiejętności przez obserwację i silną potrzebę interakcji.
Jakie są najważniejsze cechy wyróżniające koty norweskie spośród innych ras długowłosych?
Kot norweski leśny należy do ras półdługowłosych, a nie długowłosych. Jego sierść może różnić się długością i obfitością w zależności od pory roku, temperatury otoczenia oraz indywidualnych predyspozycji genetycznych. Koty przebywające wyłącznie w ogrzewanych pomieszczeniach mogą mieć mniej obfitą szatę zimową niż koty mające kontakt z niższymi temperaturami. O przynależności do grupy kotów półdługowłosych nie decyduje jednak sama długość włosa, ale również jego struktura i charakterystyczny dla rasy typ sierści. Sierść kota norweskiego leśnego ma dwuwarstwową budowę: gęsty, wełnisty podszerstek oraz dłuższy włos okrywowy, który chroni przed wilgocią. Włos okrywowy tworzą długie, grube i lśniące włosy pokrywające grzbiet i boki. Charakterystycznymi elementami pełnej szaty są również śliniak, pełna kryza i portki. To właśnie specyficzna struktura i funkcja sierści, będąca przystosowaniem do chłodnego i wilgotnego klimatu, w dużej mierze wyróżnia kota norweskiego leśnego spośród innych ras o dłuższej sierści.
Czy są to koty odpowiednie dla rodzin z dziećmi oraz dla osób posiadających już inne zwierzęta?
Zdecydowanie polecam tę rasę rodzinom z dziećmi, zarówno z tymi maleńkimi, jak i starszymi. Wiele naszych kociąt trafiło do takich domów i przez cały, ponad dziesięcioletni okres prowadzenia hodowli otrzymałam wspaniałe rekomendacje odnośnie takiego połączenia. Młode kocięta norweskie są niezwykle empatyczne i cierpliwe w stosunku do dzieci, towarzyszą im prawie cały czas, bawią się z nimi, śpią blisko, czuwają przy nich. Są też bardzo wyrozumiałe dla ludzkich maluszków, jakby intuicyjnie wiedziały, że należy dać im taryfę ulgową. Koty i dzieci mogą dzielić się zabawkami, szczególnie tymi interaktywnymi. A starsze pociechy mogą dodatkowo bardzo pomóc rodzicom w opiece nad norwegami, gdyż ta rasa wymaga sporo uwagi i często dłuższych energicznych zabaw.
Jakich warunków mieszkaniowych potrzebują koty norweskie leśne, aby czuły się szczęśliwe i mogły realizować swoje naturalne potrzeby?
Każdy dom pełen miłości i spokoju będzie dla nich dobry, ale po wielu rozmowach z nowymi opiekunami i latach obserwacji z bliska tej rasy, wydaje mi się, że jednak większość kotów norweskich leśnych lepiej odnajdzie się w domach, gdzie mogą się wybiegać. Koty te posiadają silne tylne łapy, więc poruszają się bardzo szybko i są niesamowicie zwinne, skoczne, świetnie wspinają się po drzewach. Każdy, kto widział je choć raz w naturze, może potwierdzić, że wyglądają wtedy najpiękniej.
Jakie formy aktywności, zabawy i wzbogacania środowiska lubią przedstawiciele tej rasy?
W domu, w którym żyje kot norweski leśny, powinny być wysokie drapaki, półki do skakania. Bardzo dobrze sprawdzają się w zabawie z nimi wszelkie piłeczki (najlepiej do ping-ponga lub takie, które mruczek może nosić w pyszczku) i inne zabawki interaktywne (np. tory z piłkami, tunele, zabawki na inteligencję). Absolutną podstawą są wszystkie rodzaje piórek na wędkach, patykach, a także myszki, zabawki z kocimiętką i walerianą. Większość kotów tej rasy lubi mieć swoje legowisko gdzieś wysoko, więc polecam zawieszane pod schodami lub nawet pod sufitem siatki ochronne. Każdy kot lubi się od czasu do czasu schować, dlatego mile widziane przez niego będą różnej wielkości kartony, a także domki lub budki.
Ich imponująca szata budzi zachwyt wielu miłośników kotów. Jak wygląda codzienna pielęgnacja sierści i czy jest ona wymagająca?
Dużo zależy od indywidualnych cech kota, gdyż mimo iż są w obrębie jednej rasy, standardu, to struktura ich futra może być różna. Idealnie jest zacząć przyzwyczajać już młode kocięta do grzebienia (polecam te metalowe z szerokim rozstawem zębów). Młode kotki posiadają jeszcze „dziecięcy puch” i praktycznie nie potrzebują intensywnej pielęgnacji, ale właśnie wtedy najlepiej jest zbudować skojarzenia z czymś miłym i przyjemnym. Gdy koty zaczną dorastać, struktura futra zacznie się zmieniać i będą wymagały już bardziej świadomej i częstszej pielęgnacji. Kot norweski leśny gubi najwięcej futra na wiosnę i po lecie, w tym czasie najlepiej jest czesać go każdego dnia. Unikniemy w ten sposób połykania sierści przy wylizywaniu się naszego futrzaka, co może grozić powstaw
Artykuł z magazynu PUPIL numer 3(43)/2026